The Overland Track

In vorig verslag hebben jullie kunnen lezen dat ik de ' Overland Track' zou gaan lopen, hierbij een verslag van mijn ' hiking tocht':

Woensdag 1 februari zijn wij richting Cradle Mountain National Park gegaan, nadat wij eerder nog Mount Field National Park hadden bezocht, om de Overland Track te gaan lopen. Normaliter hoort men te reserveren (en online 210 dollar te betalen) voordat er aan deze tocht begonnen kan worden, dit om het aantal lopers te beperken. Echter was niemand van ons in het bezit van een creditcard. Gelukkkig was het een vrij rustige week waardoor ik na betaling de volgende dag kon gaan lopen.

Die avond ben ik mijn backapck gaan vullen met voornamelijk voedsel. Dit hadden we eerder aangeschaft in Queenstown, een klein mijndorpje ten westen van Cradle Mountain -LakeSaint ClairNational Park. Mijn voedselpakket bestond uit het volgende:
- 3 zakken pasta (spirelli)
- 2 liter potten pastasaus
- 4 potten tomatenpuree
- 1 kilo rijst
- 1pot chicken tonight
- 2 blikken sperziebonen
- 6 blikken tonijn a 500 gram p/s
- 6 mueslierepen
- 6 chocoladerepen
- 3 liter water

Daarnaast had ik meegenomen:
- 2 persoonstent
- slaapmatje
- kleding
- kookstel
- steelpan
- en nog veel meer.....

Met mijn uitrusting werd ik donderdagochtend 8 uur door een busje afgezet bij 'Ronny Creek', vanaf hier begint de Overland Track naar Lake Saint Clair....

Dag 1

Al na een paar honderd meter lopen stond het zweet op m'n voorhoofd en deden mijn schouders veel pijn. De moed zakte in m'n schoenen, In de wetenschap dat ik nog vele kilometers moest afleggen. Echter maakte het landschap veel goed en na een uurtje of drie lopen kwam Cradle Mountain in zicht, dit is verreweg de bekendste berg in Tasmania en ruim 1500 meter hoog.

Om de berg te beklimmen ga je van het ' hoofdpad' af een 'sidetrack' op. Van deze ' sidetracks' zijn er voor de Overland Track acht. De kilometers die je hier voor loopt zijn bovenop de 80 kilometer naar Lake St. Clair.

Uiteraard wilde ik deze berg graag beklimmen en liet mijn backpack aan de voet van de berg achter, dit voelde echt als een verademing - lopen zonder backpack, woow! Men(medewerkers van het Cradle MountainNationalPark)heeft een soort route uitgezet om de gemakkelijkste weg naar boven te klimmen. Echterhad ik deze route, welke rondom de berg gaat niet gezien, en ben regelrecht naar boven geklommen. Bijna aan de top moest ik stenen van meer dat 2 meter beklimmen en liep ik over de smalste richels. Op dat moment dacht ik 'hoe kan iemand van 50+ in godsnaam deze berg beklimmen?' Tsja, gewoon door de goede route te nemen....

Ondanks de verkeerde, maar wel veel snellere route, had ik de top bereikt en het uitzicht was schitterend! Na te zijn afgedaald en weer bepakt mijn pad te vervolgen bestond er de mogelijkheid nog een berg te beklimmen: de Barn Bluff (Hij is net even hoger dan deMt. Cradle en wordt op de kaart uitgeduid alsberg voor de ervaren loper)Deze sidetrack was 7 kilometer lang. Of ik kon naar de eerste hut, The Watervalley Hut, op de route, dit was nog zo'n 30 minuten lopen. Omdat ik toch al halfdood was besloot ik nog maar een bergje te pakken, halfdood of helemaal dood hetmaakt toch weinig verschil.... Ook op de top van de Barn Bluff was het uitzicht fantastisch!

Net na 6'en bereikte ik de eerste hut, waar ik mijn tentje opzette. Deze had ik bij de K-Mart (een grote winkel waar je vanalles kunt kopen) voor 15 dollar gekocht. Netals een matje, deze was slechts 5 dollar, maar had deze net zo goed niet hoeven aanschaffen. Ik had nog steeds het gevoelop deharde grond te liggen.

Dag 2

'sOchtendrond een uur of 9ben ik, nanauwelijks geslapen tehebben, vertrokken naar devolgende hut, Windermere hut. Echter was dit maar12 kilometer, inclusief de sidetrack naarLake Will (3 km). Daarom besloot ik mijn weg te vervolgenendeze hut over te slaan. Echter washet vanaf de Windermere hut naar devolgende hut, New Pelionhut17 kilometer lopen. Om niet in het donker aan te komen besloot ik te overnachten bij Frog Flats,een open plek in het bos waarmen een tent kan opzetten, zo'n 5 kilometer voor de New Pelion Hut.

Dag 3

Deze dag bracht mij uiteraad naarThe New Pelion Hut, met onderweg nog een korte sidetrack naar de Old Pelion Hut (wordt niet meer gebruikt en als historisch beschreven).

Vanaf de New Pelion hut loopeen andere sidetrack: MountOakleigh. Wederomzonder backpack, dezeliet ik in de hut achter, besloot ik ook deze berg te beklimmen.Op mijn kaart werdaangegeven dat menvoorbereid moest zijn op natte schoenen en kleding.Pfff,ze hadden ook gewoonkunnenneerzetten dat jedwarsdoor een moeras moet lopen....Na vier uur (het was slechts 7 kilometer)lopen in de brandende zon, tot mijnliesen in de blubber en de top gehaald te hebben was ik dan ookheel blij weer terug te zijn bij de hut. In plaats van mijn tent op te zetten besloot ik te slapen in de hut, er werd namelijk regen voorspeld.

Dag 4

Deze dag stond in het teken van Mount Ossa, de hoogste berg in het park. Deze ben ik samen gaan beklimmen met Tom. Tom had ik de dag ervoor ontmoet in de New Pelion Hut. Tom is een 26-jarige Tsjech, die de afgelopen 5 jaar in Nieuw-Zeeland heeft gewerkt en gereisd. De klim was zwaar onder meer vanwege de harde wind, maar we hadden het, als een van de weinigen die dag, gehaald.

Na de klim zijn we gaan lopen naar de hut, De Kia Ora hut. Dit betekent 'Welkom' in Nieuw-Zeeland (heeft Tom me verteld) Bij het zien van mijn uitrusting in de hut lag Tom dubbel van het lachen. Ik liep namelijk op mijn werkschoenen, had een hele grote 'stove'(kookpit) bij me en een hoeveelheideten waar ze in Afrika maanden van kunnen leven. Daarentegen had Tom (en iedereen die ik verder ontmoet heb)een heel klein gaspitje en allemaal poeder bij zich om dit vervolgens te mengen met water. Ondanks deze vele extra kilo's heb ik welheerlijk gegeten.

Dag 5

Deze dagben ik samen met Tom, de girls (Hannah, een Amerikaans meisje en Laoighseeen Iers meisje met een heel moeilijk uit te spreken naam) en Tina, een Duits meisje naar de Bert Nichols Hut gelopen. Onderweg hebben we nogtwee sidetracks gedaan, waar we drie watervallen hebben gezien. In de vergelijking met de vorige dagen was het een heel gemakkelijke dag, slecht 14 kilometer en een veel lichtere backpack door al het voedsel dat ik at.

Dag 6en 7

De laatste twee dagenben iksamenmet Ricardo (Hij is 1 dag later dan mij gestart, maar heeft niet alle sidetracks gedaan) naar het eindpunt langs Lake St. Clair gelopen. Hier heeft Danny (Hij is een week later gaan lopen vanwege een verrekte nek) ons opgehaald en teruggebracht naar het startpunt.

Via Devonport ben ik in Burnie beland om mijn ticket voor de boot te boeken. In de bibliotheekvan Devonport hadden ze alleen twee oude laptops (vanwege een renovatie) waar ik niet kon Internetbankieren, zodoende zit ik nu in de bibliotheek van Burnie om mijn ticket terug naar Melbourne te regelen. Het volgende verslag zal weer vanaf het 'mainland' komen!

'Aussie Aussie Aussie oi oi oi'

De tijd vliegt, ik ben nu alweertwee weken opTasmanie! Zoals jullie de vorige keer hebben kunnen lezen ben ik via Scottsdale naar Binalong Bay gereden. Hier zagen wij (ik reis op Tasmanie samen met twee Nederlanders; Danny en Ricardo) onze eerste witte stranden enspatblauwe zee. Hier geraken was iets lastiger dan verwacht. Mijn navigatiesysteem stuurden ons over de kortste weg en dit was niet over de snelweg maar over een gravelroad. In de weg zaten vele kuilen en het was ongelovelijk stoffig, omdat het al dagen niet had geregend. In de klep van m'n busje zat een klein gaatje waardoor de gehele achterkant onder het stof zat.Ondanks de vele kuilen was ik blij dat m'n vullingen er nog in zaten, maar we zijn er gekomen.

De eerste drie dagen zijn wij hier gebleven en hebben Danny en ik onder andere een vishengel gekocht. Echt succesvol is het nog niet geweest, maar ik kan jullie gartanderen; er gaan hele grote vissen gevangen worden! Danny is overigens een kraanmachinist uit Tilburg, praat in zijn eigen dialect en noemt de politie 'wouten, pas maar op andere komen die klote wouten weer!'.

En Danny reist samen met Ricardo, ook wel Rico genaamd. Rico is een wandelde natuurencyclopedie uit Amsterdam, wat heel erg handig is hier op Tasmania. Wanneer hij terug is Nederlang gaat hij dan ook beginnen met zijn studie ecologie.

Met die Tilburger en 'boswachter' ben ik van Binalong Bay via de kust naar het Frecinet National Park gereisd. In dit park ligt de bekendste bay van Tasmanie en behoort tot de top-10 stranden in de wereld: Wineglass Bay. Op een paar kilometer lopen vanaf Wineglass Bay ligt Hazards Beach. Dit is iets minder bekend, maar persoonlijk vond ik dit strand nog mooier. 'Alsof men een stuk natuur uit de Caribbean heeft gehaald en in Tasmanie heeft neergelegd'.

De volgende dag zijn we vertrokken naar Port Arthur. Dit is een bekend strafkamp uit de 19e eeuw. De Engelsen hebben in deze tijd hun stempel hierop gedrukt toen Australie nog een kolonie van de Engelsen was. Echter is Tasmanie in 1642 wel ontdekt door een Nederlander: Abel Tasman. De Nederlandse invloeden zijn heden ten dagen nog we zichtbaar, zo staat Port Arthur op Van Diemens Land (VDL). Dit was wel voldoende geschiedenis, zo hebben mijn verhalen toch nog iets educatiefs.

Afgelopen maandag zijn we in Hobart aangekomen, de hoofdstad van Tasmanie. Van deze dag hebben Danny en Rico gebruik gemaakt om te overnachten in een hostel. Echt veel ruimte hebben ze namelijk niet om te slapen in de kofferbak van hun Falcon Commodore. Daarnaast konden we een warme douche nemen. Het was alweer twee weken geleden dat we een warme douche hadden. (Op de campings waar we hebben overnachtwaren alleen koude douches) Deze douches waren zo verschrikkelijk koud, wanneer je je hoofd onder een van deze douche hield kreeg je direct pijn in je hoofd, alsof je een ijsje net te snel hebt opgegeten. En na tien minuten douchen begin je te klappertanden enbeginnen jeledematen blauw te kleuren. Oftwel; het was tijd om onder de douche vandaan te komen. Dan besef je pas hoe blij we mogen zijn dat we elke dag een lekkere was douche kunnen nemen.

Dinsdagavond zijn we naar het casino in Hobart gegaan. We speelden de hele avond roulette en maakten gebruik van een strategie die ik van te voren had uitgedacht:je zet bijvoorbeeld 10 dollar in op zwart, verlies je dan zet je de volgende beurt 20 dollar in, mocht je dan weer verliezen dan wordt het bedrag wederom verdubbeld.Win in je een van deze drie keren dan win je 10 dollar en begin je het volgende spel weer met 10 dollar.

Bovenstaande klinkt heel logisch maar naarmate de tijd verstrijkt wint het casino altijd. De kunst van het spelen van dezeverslavende spelletjes is het op tijd kunnen stoppen. Danny de Tilburger had deze avond waarschijnlijk ergens een hoefijzer verstopt. Hij ging naar huis (ow nee naar zijn auto) met 650 dollar winst,nadat hij de laatste beurt 350 dollar op zwart had ingezet. Ik won deze avond 163,50 dollar, ook niet slecht. Rico had minder geluk en verloor 100 dollar.

De afgelopen dagen hebben we overnacht op Mount Wellington. Overingens was het op een van deze dagen Austalie Day. Alle winkels zijn gesloten, iedereen is vrij, er rijden vele auto's met Australische vlaggetjes erop envelenroepen: ' Aussie Aussie Aussie oi oi oi'

Maardeze berg ligt naast de stad en vanaf de top heb je een adembenemend uitzicht over de stad Hobart. Halverwege de berg ligt een parkeerplaats waar we hebben gecampeerd en bijna dagelijks hebben gebarbecued. Het is namelijk heerlijk weer hier met een strakblauwe hemel en temperaturen die de 30 graden aantikken.

De komende dagen zullen we naar het noorden vertrekken om de Overland Track te gaan lopen. Een route van 80 kilometer die van Cradle Mountain naar Lake St. Clair loopt. (Google even Overland Track en bekijk de afbeeldingen,dit geeft jullie enig idee wat mij te wachten staat) Echter zullen wij waarschijnlijkook alle zijpaden lopen, waardoor deze track ongeveer een week zal duren. Mocht ik dit overleven (Nee hoor, die Tilburger gaat het veel zwaarder krijgen, want van de hele dag op een kraantje zittten krijg je geen conditie) dan zal ik mijn ervaringen met betrekking tot deze track met jullie delen!

Tasmania!

Het is even geleden dat er een verhaal op ons weblog is verschenen, daarom even een korte update. Dit vanwege de woekerprijzen om te mogen Internetten in Scottsdale (Tasmania).

Het grootste verschil is dat ik (Rick) alleen, dus zonder Tjitte naar Tasmania gegaan. Tjitte heeft besloten om eerder naar huis te gaan. Afgelopen zaterdag heeft hij de bus van Melbourne naar Sydney genomen om aanstaanden zaterdag met het vlieftuig naar Nederland te gaan.

Ik ben gisteren (zondag), na 10 uur varen met de boot, in Tasmania aangekomen. In het hostel in Emeraldzijn wij een aantal Nederlanders tegengekomen, waaronder Danny, Ricardo en Zowi. Laatste van de drie is, netzoals Tjitte, met de bus naar Sydney gegaan om ook naar huis te gaan. Met de eerste twee ben ik samen naar ' Tassie'gegaan om haar prachtige natuur te bewonderen.

Via de oostkust van Tasmania zullen wij naar Hobart rijden om vervolgens via de westkust terug te keren in Devonport. In het westen zullen wij zeer waarschijnlijke de 'Overlandtrack' gaan lopen. Een wandeling van maar liefst 80 kilometer door de bergen van Tasmania. In dit gebied zullen wij haar bekendste berg tegenkomen: Cradle Mountain! )Voor de leken onder ons; kijk even op google maps)

Volgende keereen iets langer verhaal en hopelijk de fantastische foto's van Tasmania!

Making Money!

Na ruim een week gewerkt te hebben even een update:

Wij zijn vorige week dinsdag, 6 december begonnen met werken bij een kwekerij: Sunny Hill Flowers van een Nederlander, Rob de Wit. Onze eerste werkdag bleek direct de zwaarste dag van de week te zijn!

Ikbegon (dit verhaal is, in tegenstelling tot de vorige verhalen inde Ik-vormgeschreven. Vertelt net even makkelijker)'s ochtend met het stoppen van bloembollen in zwarte kratjes. De kratjes staan op een lopende band die gevuld worden met een dunje laagje grond. Vervolgens moeten er 12 bollen in het kratje. Aangezien de lopende band redelijk snel gaat sta je met z'n 3'en naast elkaar en doet ieder 4 bollen in het kratje. Gezien het feit datik naast twee Oekrainers stond wistik al hoe laat het was.....Een ding kan ik jullie wel vertellen: toen ik lag te slapen was ik nog steed bollen in kratten aan het stoppen! Nadat in de krat 12 bollen zitten wordt deze, tot de rondtoe, dooreen machine gevuld met grond. Een andere Oekrainse buffel stappelt deze vervolgens op een pellet.

Tjiite kreeg ander werk toegewezen. Hij mocht samen met een andere Oekrainer paaltjes uit de grond trekken en netten oprollen. (De paaltjes en netten zorgen dat de bloemen niet om kunnen vallen) Echter had Tjitte geen werkhandschoenen bij zich, waardoor zijn handen na drie uur gewerkt te hebben onder de blaren zaten. Zelf het openen van een biertje lukte niet meer!

Rond de middag was het tijd voor ander werk: laying out. De pellets metkratten moesten in dekassen in een lange rij worden uitgelegd. Dit was verschrikkelijk werk: de kratjes wegen al gauw 15 tot 20 kilo en buiten was het 30 graden, waardoor het in de kas al ruim 40 graden is!

Na twee uur tillen zat de dag (15:15 is de eindtijd)) er eindelijk op. Tjiite was meer dood dan levend, maar heeft toch volgehouden in dewetenschap dat woensdag een snijdag is. (Op maandag, woensdag, vrijdag en zaterdag worden de bloemen gesneden)

Uiteindelijk hebben we beiden de week afgemaakt. Ondanks dat donderdag bijna net zo'n zware dag is als dinsdag. Echter besloot Tjiite te stoppen bij Sunny Hill Flowers, naast dat het vrij pittig werkis werkt er een supervisor, genaamd Andy. Een klein dik, kaal en enigzins mollig mannetje dat zo in een rijtje met Stalin, Fidel Castro en Mao Zedong kan worden geplaatst. Hetgeen waar hij dan ook het beste in is: delegeren. Hij en Andy zijn dan ook nooit vrienden geworden. De enige woorden die Tjiite van hem heeft gehoord: stop talking enwork faster! En geloof me, sneller werken kon hij niet meer! Het negeren van deze man is dan ook de beste remedie.

In navolging hiervan blesloot Tjiite maandag ander werk te zoeken, naar werk dat hij echt leuk vindt en waar hij goed in is: sleutelen. Na 's ochtend 8 uur te zijn begonnen met zoeken, was hij om half 9 aan het werk bij een klein garagebedrijf in Emerald: JL auto's. Tjiite heeft het er erg naar zijn zin, elk uur wordt er een door zijn baas een bakkie koffie gebracht en aan het eind van de dag is het tijd voor een biertje. Als een kind zo blij was Tjitte dan ook toen zijn eerste werkdag erop zat!

Ik ben overigens nog steeds werkzaam bij onze Nederlandse vriend. Mijn rug is gewend aan het zware werk en 23 december is de laatste dag. Elke ochtend rijd ik samen met onze Duitse vriend, die ook werkzaam is bij Sunny Hill naar het werk. (Hij rijdt mee, waardoor wij korting krijgen bij het hostel om gebruik te mogen van de facaliteiten: douches, keuken, televisie) Waar een Duitser nog goed voor is.

Met de Duitser ben ik momenteel de enige 'backpackers' die werkzaam zijn bij 'de zonnige heuvel'. Het vaste personeel is van Australische komaf en de vijf Oekrainers, 3 jongens en 2 meisjeswerken enkelvoor het geld. (Zij hebben een jaarcontract bij Sunny Hill Flowers).Overigens zijn het heel aardige mensen met wie je kuntlachen.Enkele ochtend tijdens de pauzeom half 10werkt dit Oost-Europesche volk wagonladingen voedsel naar binnen, afwisselend van hele kippen tot panne(n)koeken en pasta. Het zal je niet verbazen, werken bij Sunny Hill flowers is dan ook calorieverslindend werk. Hetgeen zij ' s ochtends doen doe ik 's avonds!

De planning is om na kerst naar Melbourne te gaan en daar Oud & Nieuw te vieren samen met onze Duitse vrienden: Kai en Marcel en Ronja en Merle welke wij in Griffith hebben ontmoet. Waarschijnlijk gaat een Nederlander: Philip, welke wij in het hostel in Emerald hebben leren kennenook mee. Philip komt uit Maastricht, praat met ' de zachte g' en heeft een IT achtergrond. Dankzij hem kunnen wij nu in de auto Nederlandse muziek luisteren, Guus Meeuwis, Marco Borsato en Andre Hazes klinken luidgalmend uit de speakers, welke door de Engelsen waar wij de auto van kochten(extra) zijn ingebouwd.

Na in Melbourne het nieuwe jaar te hebben ingeluid zullen wij waarschijnlijk naar Tasmanie gaan. Er doen namelijk veel mooie verhalen de ronde over Tasmanie en haar sprookjesachtige natuur. Enige is de veerboot, deze schijnt vrij prijzig te zijn....Maar, na ieder 2000 dollar te hebben verdiend in 3 weken, zal dit geen struikelblok zijn.

Nu nog even lekker een weekje werken, dan kerst vierenhier inEmerald om vervolgens naar Melbourne te gaan, wat wil een mens nog meer!

From Cobram to Yarra Valley

Zondag hebben we besloten om uit Cobram te vertrekken en naar Yarra Valley af te reizen. Dit is overigens geen plaats maar een streek van 2000 vierkante kilometer.

Maandag zijn we directop zoek gegaan naar werk in Lillydale, een van de grootste plaatsen in Yarra Valley.In Lillydalezit een soort ' UWV' en daar was Andre Duiven werkzaam. Zijn naam zegt het al, een Nederlander! Via hem kwamen wij te weten dat er hier heel veel bloemenkwekerijenin dit gebied gevestigd zijn. Zodoende kregen wij hem een adres van Sunny Hill Flowers, eigenaar: Rob de Wit.Toen we hem onze achtergrond vertelden en dat Rick8 jaar lang bloemen heeft gesneden in De Kwakel, konden wijde volgendeochtend (dinsdag) meteen aan de slag! We krijgen 17,50dollar per uur betaald, dat isdusheel veel beter datperzikkenenkersen plukken!

Overigenszijn onze Duitse vrienden naarMelbourneafgereisd om daar werk tezoeken. WIj treffenhen daar 31 december om samen Oud & Nieuwte vieren. Tot deze tijd zullen wij zeer waarschijnlijk in- en omstreken Lillydale verblijven om in Silvan bij Rob aan de slag te gaan!

From Grifftih to Cobram

Van de staat New South Wales zijn we nu in de staat Victoria, dit ligt ten zuiden van NSW. Om precies te zijn zitten we, zoals de titel al zegt, in Cobram.

We hebben Grifftith in stijl verlaten, zaterdagavond zijn we naar de drive-in ' bottleshop' gereden om bier te halen, om vervolgens met 7 Duitsers te feesten op de parkeerplaats in het centrum van Griffith. Nadat het bier op was zijn we naar ' The Area' geweest. Alleen werd het voor Tjitte een korte avon. Hij besloot om onze jassen naar de auto te brengen, maar toen hij een kwartier later bij de club was werd Tjitte niet meer binnengelaten. Ze vonden hem te dronken, terwijl hij eerder gewoon binnenkwam. Om toch nog een goed weekend te hebben zijn we de volgende avond opnieuw naar ' The Area' gegaan. Het was echt een supergezellige avond met heel goede live muziek. Ook nu werd Tjitte er weer bijna uitgezet: hij stond te wachten bij toiletten, toen de uitsmijter hem zag vonden ze hem te dronken....Toen hij kaasrecht naar buitenliep, zagen dat Tjitte toch niet zo veel gedronken had, waarop hij zijn avond gelukkig niet wel kon vervolgen.

In Griffith zijn we, zoals in het vorige verhaal te lezen was, twee Duitsers tegengekomen, Kai en Marcel, met hen reizen en werken we samen. Na zondag met onze Duitse broeders gearriveerd te zijn hebben we maandag werk gezocht en direct gevonden. Werk; perzikken plukken. Voor een ' bin' kregen we 22 dollar. Met z'n vieren deden we een half uur over een 'bon. Dit zetweining zoden aan de dijk, waarop Rick en Kai besloten ander werk te zoeken.

Zij zijn toen terecht gekomen in de kersen; 11 dollar voor een kleine 'bin'. Echter was dit ook niet zo'n succes, omdat op wij op dag twee eerder wouden stoppen vanwege de harde wind; Om de toppen van de boom te bereiken heb je de beschikking over een ladder, maar om nou met windkracht 10 op een gammele ladder te staan.....Echter was de eigenaar hier niet zo van gecharmeerd en wanneer wou weg zouden gaan hoefden we niet meer terug te komen.....Wij zijn geen slaven zoals de Filipijnen die overal aan het plukken zijn! Morgen (donderdag) kunnen we al weer terecht bij een ander kersenverd, want het verdient redelijk goed.

Tjitte en Marcel in perzikken was ook geen daverend succes.Toen zij de perzikken geplukt hadden moesten zijn necterines plukken. Echter was de'bin' anderhalf keer zo groot en de vruchten kleiner, maar kregen zij maar 33 dollar. Als gevolg hiervan besloten zij maar te stoppen met plukken.

Ondanks dat er met het plukken van fruit niet heel veel te verdienen valt is ons levensonderhoud heel laag. Samen kun je voor 10 dollar per dag leven, uitgezonderd van de brandstof. Dus werken is nog geen ' must, maar het houdt je wel bezig.

Samengevat hebben we hier een heel ontspannen leven; 's middags, rond een uur of 1, wanneer het 35 graden is, gaan we naar de rivier vlakbij Cobram om lekker af te koelen. Daarna lekker eten om rond een uur of 9 je bed in te gaan, want 5 uur 's morgens gaar de wekker om weer even een paar uurtje wat te plukken!

From Sydney to Griffith....

Nadat we in Sydney een auto hadden gekocht, zijn we vorige week zaterdag de stad uitgegaan, bestemming Grifftith, dit ligt ten westen van Sydney. Volgense onze harvest guide was in dit gebied veel werk te vinden in het fruitplukken.

Zondag aangekomen in Griffith, na te hebben overnacht langs de highway bij een pompstation, kwam direct een Turk naar ons toe of we wilden werken. Het soort werk: uien oogsten. We kregen $40 voor een ' bin', echter bleek het langer dan gedacht te duren voordat we zo'n kist van 1.5 bij 1.5 meter vol hadden. Na 2.5 uur had Rick zijn kist vol met uien. Tjitte had hem voor 3/4 gevuld, maar we waren er beiden helemaal klaar mee. Je zit namelijk de hele dag op je knieen tussen de uien, de vliegen irriteren je mateloosenzit tussen allemaal' Polen' te werken.Nadat we samen Tjiite's kist vul hadden besloten we om te vertrekken...

In het centrum van Grifftith hadden we een aantal backpackers uit Duitsland enFrankrijk ontmoet. Vandeze laatste kregen we een adres om sinaasappels te plukken, dit leek ons vele malen beter danuien uit de grond trekken. Eenmaal aan het werk bleek het inderdaad een stuk beter werk, echteris het loon veel te laag: $25 voor een ' bin', echer hadden we samen 2 bins gedaan in 3uur! Voor dit loon wilden we beiden niet werken, dus besloten we maar weer weg te gaan. We waren wel weer een ervaring rijker....Overigens konden we het met de eerste, de Duitsers heel goed vinden. We hebben'ndag eerder met hen een biertje gedronken en een heel gezellige avond gehad. We weten nu ook wat het woord ' moffen' betekend: een mof is een Duiste (snor)fiets. Waarop wij zeiden: 'Ich will meine fahrrad zuruck!' (Ik wil mijn fiets terug)

Om onze dag tochnog nuttig te besteden zijn wevandaag (dinsdag) naar een garage gegaan om onze auto te laten keuren, deze verliep namelijk op 27 november. Dit was een van de reden waarom de auto voor een goedeprijs hebbenkunnen bemachtingen. In Griifftih zijn veel garages, eentje vinden was dus niet zo moeilijk. We besloten om naareen Ford garage te gaan, het zijn toch Tjitte's collega's.

Voordat we hadden verteld dat Tjitte automonteur is, begon de nogal stevige, zeg maar gerust moddervettegaragehouder al over onze achterbanden, deze zouden versleten zijn...Zelfs een leek als Rick zag zelfs dat hier nog heel veel profiel op zat. Toch maar een afspraak gemaakt om hem te laten keuren....

Bij de garage aangekomen, werd ons busje door een monteur mee naar achter genomen. In de showroom vertelden we degaragehouder dat Tjjiite monteur is bij een Fordgarage in Nederland. In eerste instantie wilden hij het niet helemaal geloven een stelde een sneaky controlevraag, toen Tjitte hem corriceerde wist hij niet hoe snel hij naar de werkplaats moest, om met zijn rode hoofd te vertellen dat ze ons maar niets moesten aansmeren. De auto kwam dan, zoals verwacht glansijk door de keuring. Alleen een licht versleten voorband, welke is vervangen door het reservewiel. Al met al dus een goede dag, want in de garage kwam een vrouw tegen met Nederlandse ouders, zelf sprak zij geen Nederlands, maar zijhad wel enkele adressen voor ons om te werken. Ditmaal in de wijnsector. In deze sector liggen de lonen hoger dan in het ' normale' fruitplukken. Morgen gaan we op pad om te kijken of hier eventueel werk is....Maar het is in ieder geval heel makkelijk om hier werk te vinden, alleen het vinden van een baan welke nog goed betaald is iets lastiger, maar er zijn mogelijkheden genoeg! Foto's kunnen we helaas niet uploaden, omdat de computer in de bibliotheek van Grifftith, waar we dit verhaal schreven, van voor de oorlog is...Deze houden jullie nog tegoed!

We have a car!

Zoals de tilel al zegt zijn we in het bezit van een auto: een Mitsubishi L300. De auto is net zo oud, of jong als Rick, van 1989. Het administratieve gedeelte met betrekking tot het overschrijvenen de 'APK' , in Australie'REGO' genoemd is totaal anders dan in Nederland, maar 2 dagen na de aankoop staat de auto eindelijk op onze naam.

Woendag hebben wij de ' Van' van 2 Engelse boys gekocht. Zaterdag gaat hun vliegtuig, waardoor ze de auto echt kwijt moesten. De dag van de aankoop en de daarop volgende dag hebben wij dan ook in ons busje geslapen. Dit ging soms met een klein beetje stres gepaard, omdat het illegaal is om in een voertuig te overnachten. Echter zijn er zeer veel, voornamelijk backpackers die dit doen, alleen al om geld te besparen door niet in een hostel te slapen.

Morgengaan wij, een week nadat wij hier zijn geland, de stad uit.Hoofddoel; werk zoeken. Dit zalzeerwaarschijnlijk het plukken van fruit worden. De Engelsman, waarvan wij de auto kochten,heeft bijvoorbeeld aardbeien geplukt. Hij kreeg hiervoor per bak betaald, waardoor hij op een goede dag meer dan 200 dollar verdiende. Soort gelijk werk willen wij dan ook zeer graag gaan doen. Met zulke lonenbeginnen wij onssteeds meer als Polen te gedragen. In het volgende verhaal zullen wij ongetwijfeld werk hebben en zullen wij de foto's van de auto op osn weblog plaatsen. Morgen (zaterdag) gaan wij trouwensnaar Bondi Beach. Het schijnt namelijk nogal warm te worden....!